Kwotę zobowiązania wynikającą z faktury od dostawcy zagranicznego wyrażoną w walucie obcej przelicza się na złote stosując średni kurs waluty ogłoszony przez NBP z dnia

Wyjaśnienie

W tym przypadku kluczowy jest moment powstania obowiązku podatkowego, a nie sam fakt otrzymania faktury czy zapłaty. Jeżeli faktura od dostawcy zagranicznego jest wystawiona w walucie obcej, to dla celów podatkowych kwoty trzeba przeliczyć na złote według średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego. W praktyce chodzi o ostatni dzień roboczy poprzedzający ten moment, bo NBP nie publikuje tabel kursów w każdy dzień kalendarzowy. Ta zasada wynika z przepisów VAT, w szczególności z mechanizmu przeliczania podstawy opodatkowania wyrażonej w walucie obcej. Przykładowo, jeśli obowiązek podatkowy powstał 15 marca, to sprawdza się średni kurs NBP z 14 marca, a jeśli 14 marca był dniem wolnym, to z wcześniejszego dnia roboczego. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które warto sobie mocno utrwalić, bo w księgowości zagraniczne faktury często pojawiają się przy WNT, imporcie usług albo zakupach od kontrahentów z UE. Dobra praktyka jest taka, żeby w opisie księgowym faktury zapisać nie tylko kurs, ale też numer tabeli NBP i datę jej publikacji. Ułatwia to później kontrolę, uzgodnienia VAT oraz wyjaśnianie różnic kursowych.