Dla sygnalizacji SS7 "łącze po łączu" maksymalne czasy połączeń wyznaczane są odniesieniem do maksymalnej liczby punktów sygnalizacyjnych biorących udział w połączeniu dla 50% i 95% wszystkich połączeń. Polska należy do krajów o średniej wielkości sieci telekomunikacyjnej. Na podstawie tabeli Maksymalne opóźnienie wiadomości sygnalizacyjnych w HSRC dla sygnalizacji "łącze po łączu" określ, które łącze sygnalizacyjne nie spełnia norm opóźnień dla wiadomości sygnalizacyjnej w połączeniach wychodzących i przychodzących do punktu sygnalizacyjnego części krajowej, w Polsce?

Wyjaśnienie

Odpowiedź A jest właściwa, bo właśnie to łącze sygnalizacyjne przekracza dopuszczalne opóźnienia dla wiadomości SS7 w układzie „łącze po łączu”, przy założeniu że Polska jest krajem o średniej wielkości sieci telekomunikacyjnej. W takim zadaniu nie patrzy się tylko na jedną wartość opóźnienia, ale porównuje się wyniki z wymaganiami dla 50% oraz 95% połączeń. To jest ważne, bo sieć może wyglądać dobrze „średnio”, ale nadal mieć za duże opóźnienia dla większej części ruchu, zwłaszcza w godzinach dużego obciążenia. W SS7 każda wiadomość, np. IAM przy zestawianiu połączenia, ACM przy informacji o zestawianiu albo REL przy rozłączaniu, przechodzi przez punkty sygnalizacyjne i może być przetwarzana w kolejnych węzłach. Dla sygnalizacji „łącze po łączu” opóźnienie narasta na każdym odcinku trasy. Moim zdaniem to jest dość praktyczne kryterium, bo pokazuje nie tylko stan kabla czy samego portu, ale realną jakość pracy całej ścieżki sygnalizacyjnej. Dobre praktyki branżowe, zgodne z podejściem stosowanym w zaleceniach ITU-T dla SS7, wymagają sprawdzania percentyli opóźnień, a nie samego pojedynczego pomiaru. Łącze A nie mieści się w normie, więc w praktyce mogłoby powodować dłuższy czas zestawiania połączeń, opóźnione zwalnianie zasobów albo przekroczenia timerów w centralach i punktach STP.