Program o nazwie dd, dla którego przedstawiono przykład zastosowania w systemie Linux, pozwala na

Wyjaśnienie

Polecenie dd if=/dev/sdb of=/home/uzytkownik/Linux.iso oznacza wykonanie kopii bit po bicie z urządzenia wejściowego /dev/sdb do pliku wynikowego Linux.iso. Parametr if to input file, czyli źródło danych, a of to output file, czyli miejsce zapisu. W praktyce /dev/sdb jest całym nośnikiem, na przykład pendrivem, kartą SD albo drugim dyskiem, więc dd odczytuje jego zawartość sektor po sektorze i zapisuje ją jako obraz nośnika danych. Moim zdaniem to jedno z tych poleceń, które jest proste składniowo, ale trzeba je traktować z dużym szacunkiem, bo pomylenie if i of może nadpisać dysk. W pracy administracyjnej używa się tego do tworzenia kopii instalatorów, archiwizacji uszkodzonych dysków przed odzyskiem danych, klonowania kart pamięci albo przygotowania obrazu do analizy. Dobra praktyka to najpierw sprawdzić urządzenia poleceniem lsblk lub fdisk -l, odmontować kopiowany nośnik, a potem użyć np. dd if=/dev/sdb of=/home/uzytkownik/Linux.iso bs=4M status=progress conv=fsync. Rozszerzenie .iso nie zawsze znaczy, że plik ma strukturę ISO 9660; tutaj ważniejsze jest to, że powstaje obraz zawartości nośnika.