Która wersja technologii szerokopasmowego dostępu do Internetu DSL (Digital Subscriber Line) automatycznie dostosowuje szybkość transmisji danych do jakości sygnału?

Wyjaśnienie

RADSL, czyli Rate Adaptive Digital Subscriber Line, to odmiana DSL, której najważniejszą cechą jest automatyczne dopasowanie szybkości transmisji do aktualnej jakości linii abonenckiej. Chodzi głównie o takie parametry jak tłumienie przewodu miedzianego, stosunek sygnału do szumu SNR, zakłócenia od innych par w kablu oraz długość pętli abonenckiej. W praktyce modem RADSL podczas synchronizacji z urządzeniem operatora, np. DSLAM-em, negocjuje taką prędkość, która jest stabilna dla danych warunków. Jeśli linia jest krótka i ma mało zakłóceń, przepływność może być wyższa. Gdy kabel jest długi, stary albo zaszumiony, system schodzi z prędkością, żeby połączenie nie rwało się co chwilę. I to jest bardzo sensowne podejście, moim zdaniem bardziej praktyczne niż sztywne ustawianie parametrów na siłę. W technologiach xDSL często wykorzystuje się modulację wielotonową DMT, znaną ze standardów ADSL, np. rodziny ITU-T G.992.x, gdzie poszczególne tony mogą przenosić różną liczbę bitów zależnie od jakości kanału. RADSL dobrze pokazuje branżową zasadę: stabilność łącza jest ważniejsza niż sama maksymalna prędkość na papierze. Administratorzy i technicy przy uruchamianiu takich usług patrzą więc nie tylko na megabity, ale też na margines SNR, tłumienie i liczbę błędów CRC/FEC. Dzięki temu można dobrać profil łącza, który działa pewnie w normalnych warunkach domowych lub firmowych, a nie tylko na chwilę w idealnym pomiarze.