Który modem należy zastosować w sieciach dostępowych projektowanych w technologii kabli miedzianych w strukturze punkt-punkt, niewspółpracujący z usługą POTS?

Wyjaśnienie

W tym przypadku właściwy jest modem HDSL, bo ta technologia została pomyślana do symetrycznej transmisji cyfrowej po parach miedzianych w układzie punkt-punkt, zwykle jako łącze dzierżawione albo stałe połączenie między urządzeniami operatora i abonenta. HDSL, czyli High-bit-rate Digital Subscriber Line, nie jest typową usługą współdzieloną z POTS, więc nie zakłada jednoczesnej pracy zwykłego telefonu analogowego na tej samej parze przez splitter. Linia jest zasadniczo przeznaczona w całości na transmisję danych. W praktyce HDSL stosowano np. do zestawiania łączy E1 2,048 Mb/s lub T1 1,544 Mb/s, do podłączania centralek PBX, stacji bazowych, punktów dostępowych operatora czy połączeń firmowych. Ważna cecha to symetria, czyli podobna przepływność w obu kierunkach, co ma sens przy usługach operatorskich i biznesowych. Standardowo kojarzy się to m.in. z rodziną zaleceń ITU-T G.991.1 oraz rozwiązaniami ANSI/ETSI dla transmisji HDSL. Z mojego doświadczenia najłatwiej zapamiętać: ADSL/VDSL często myślimy jako dostęp abonencki z internetem i czasem telefonią, a HDSL jako techniczne, dedykowane łącze miedziane punkt-punkt. Przy projektowaniu trzeba sprawdzić jakość par, tłumienie, przesłuchy, brak cewek Pupina i ogólną symetrię toru, bo dobra para miedziana robi tu naprawdę dużą różnicę.