Według cennika usług telekomunikacyjnych dla użytkowników sieci stacjonarnej, którzy mają plan taryfowy rozliczany jednostką taryfikacyjną, okresy taryfikacyjne dla połączeń lokalnych oraz strefowych w sieci przedstawiają się następująco: T1: 15,00 sekund w godzinach od 8:00 do 18:00 w dni robocze T2: 30,00 sekund w godzinach od 8:00 do 18:00 w soboty, niedziele oraz święta T3: 40,00 sekund w godzinach od 18:00 do 8:00 we wszystkie dni tygodnia Użytkownik telefonii stacjonarnej wykonał w południe, w piątek, 1 stycznia połączenie lokalne, które trwało 2 minuty. Oblicz koszt tego połączenia, wiedząc, że jedna jednostka taryfikacyjna kosztuje 0,31 zł.

Wyjaśnienie

W tym zadaniu kluczowe jest poprawne dobranie okresu taryfikacyjnego, a nie samo mechaniczne liczenie minut. Połączenie wykonano w południe, czyli między 8:00 a 18:00. Normalnie w piątek byłby to dzień roboczy i pasowałby okres T1, ale 1 stycznia jest świętem. Dlatego trzeba zastosować T2, czyli 30,00 sekund za jedną jednostkę taryfikacyjną. Czas rozmowy to 2 minuty, czyli 120 sekund. Liczba jednostek taryfikacyjnych wynosi więc 120 s / 30 s = 4 jednostki. Skoro jedna jednostka kosztuje 0,31 zł, to koszt rozmowy wynosi 4 × 0,31 zł = 1,24 zł. Moim zdaniem to dobry przykład z praktyki telekomunikacyjnej, bo pokazuje, że w cennikach usług telefonicznych liczy się nie tylko czas trwania połączenia, ale też pora dnia, rodzaj dnia i sposób taryfikacji. W realnych systemach bilingowych operatorzy zawsze przypisują połączenie do konkretnej strefy taryfowej, a potem naliczają odpowiednią liczbę impulsów lub jednostek rozliczeniowych. Dobra praktyka jest taka, żeby najpierw ustalić kalendarz i przedział czasowy, dopiero potem robić obliczenia kosztu.