Maksymalna pojemność wnoszona przez końcowe urządzenie abonenckie sieci PSTN do pętli abonenckiej nie powinna przekraczać

Wyjaśnienie

Wartość 3 μF jest właściwą granicą dla pojemności, jaką końcowe urządzenie abonenckie może wnosić do pętli abonenckiej PSTN. Chodzi tu o analogową linię dwuprzewodową między centralą a aparatem lub innym terminalem, np. modemem, faksem czy bramką analogową. Ta pojemność nie jest przypadkowa, bo wpływa na obciążenie linii, sygnał dzwonienia, wybieranie oraz warunki transmisji mowy. Zbyt duża pojemność działa jak dodatkowe obciążenie dla sygnałów zmiennych i może tłumić albo zniekształcać przebiegi na linii. W praktyce monter czy technik nie mierzy tego przy każdym aparacie, ale powinien wiedzieć, że urządzenia podłączane do PSTN muszą spełniać wymagania interfejsu abonenckiego, zgodne z dobrymi praktykami operatorów i wymaganiami typu ETSI/ITU-T dla sieci analogowych. Moim zdaniem to jeden z tych parametrów, które łatwo zlekceważyć, a potem szuka się dziwnych usterek: słabe dzwonienie, problemy z rozpoznaniem stanu podniesienia słuchawki albo zakłócenia przy dłuższej linii. Dlatego 3 μF traktujemy jako maksymalną dopuszczalną pojemność urządzenia końcowego względem pętli abonenckiej.