Zgodnie z normą PN-EN 50173 część okablowania pomiędzy punktem rozdzielczym a gniazdem abonenckim nie powinna przekroczyć

Wyjaśnienie

Zgodnie z normą PN-EN 50173 (oraz powiązaną ISO/IEC 11801) maksymalna długość odcinka okablowania poziomego, czyli od punktu rozdzielczego (np. patch panel w szafie RACK) do gniazda abonenckiego, wynosi 90 m dla tzw. okablowania stałego plus do 10 m na przewody przyłączeniowe (patchcordy). W praktyce w testach i w skrócie często mówi się właśnie o 100 m jako o całkowitej dopuszczalnej długości toru miedzianego w sieci strukturalnej. Dlatego odpowiedź 100 m jest jak najbardziej zgodna z normą. Ta wartość nie jest przypadkowa – jest powiązana z tłumieniem przewodów miedzianych, opóźnieniami propagacji sygnału oraz wymaganiami protokołów Ethernet (np. 100BASE-TX, 1000BASE-T). Przy dłuższych odcinkach rosłoby tłumienie, przesłuchy oraz zniekształcenia, co mogłoby powodować błędy transmisji, spadek prędkości albo całkowity brak linku. W praktyce instalacyjnej planuje się trasy kablowe tak, żeby odcinek od panelu krosowego do gniazda nie przekraczał tych 90 m, zostawiając kilka metrów zapasu na prowadzenie kabla po korytach, drabinkach i w szafie. Moim zdaniem warto też pamiętać, że te 100 m dotyczy skrętki miedzianej w typowej sieci LAN, a nie np. światłowodu, gdzie zasięgi są zupełnie inne. W dokumentacji projektowej dobrze jest zawsze wpisywać długości rzeczywiste i pilnować, żeby przy ewentualnych przeróbkach nie „przeciągnąć” tego limitu, bo potem przy pomiarach certyfikujących może wyjść niespodzianka.