Stosowany w systemach alarmowych czujnik ruchu, reagujący na zmiany pola temperatury oznacza się akronimem

Wyjaśnienie

Prawidłowa odpowiedź to PIR, czyli Passive Infrared. Taka czujka ruchu nie wysyła żadnego własnego promieniowania, tylko pasywnie „patrzy” na zmianę rozkładu promieniowania podczerwonego w swoim polu widzenia. W praktyce oznacza to, że reaguje na różnice temperatur między tłem (np. ściana, podłoga) a obiektem poruszającym się, najczęściej człowiekiem. W środku znajduje się element piroelektryczny oraz soczewka Fresnela, która dzieli obszar obserwacji na sektory. Kiedy obiekt o innej temperaturze niż otoczenie przechodzi przez kolejne sektory, elektronika interpretuje to jako ruch i generuje sygnał alarmowy. W systemach SSWiN (System Sygnalizacji Włamania i Napadu) to jest standardowa, podstawowa czujka do ochrony pomieszczeń. W projektach zgodnych z dobrą praktyką, a często też z wytycznymi norm PN-EN 50131, dobiera się czujki PIR pod kątem zasięgu, kąta widzenia, odporności na zwierzęta domowe, klasy środowiskowej i sposobu montażu (wysokość, odległość od źródeł ciepła, okien, nawiewów). Moim zdaniem ważne jest też pamiętanie, że PIR reaguje na ruch z odpowiednią składową poprzeczną – jeśli ktoś idzie „na wprost” czujki, jej skuteczność może spaść. W praktyce instalator ustawia czujkę tak, żeby intruz przechodził w poprzek jej wiązek. Warto też odróżniać czyste PIR-y od czujek dualnych (PIR + mikrofalowa), które stosuje się w trudniejszych warunkach środowiskowych, ale sam skrót PIR zawsze odnosi się do detekcji zmian pola temperatury w zakresie podczerwieni.