Na rysunku przedstawiona jest budowa ramki i superramki systemu dostępowego

Wyjaśnienie

Rysunek pokazuje strukturę ramki i superramki stosowaną w ADSL, czyli Asymmetric Digital Subscriber Line. Najbardziej charakterystyczne są tu: czas superramki około 17 ms, ramki numerowane od 0 do 67 oraz dodatkowy element synchronizacyjny SYNCH. W środku ramki widać podział na szybką ścieżkę transmisji oraz ścieżkę z mechanizmami przeplotu. To jest bardzo typowe dla ADSL, bo ta technologia musi jednocześnie obsługiwać dane wrażliwe na opóźnienie, np. ruch interaktywny, oraz dane wymagające większej odporności na zakłócenia. Ścieżka szybka, często określana jako fast path, daje mniejsze opóźnienia, ale słabszą ochronę przed błędami. Ścieżka z przeplotem, czyli interleaved path, korzysta z przeplotu i korekcji FEC, dzięki czemu lepiej znosi zakłócenia impulsowe na parze miedzianej. W praktyce operator może dobrać profil usługi ADSL tak, aby było albo niższe opóźnienie, albo większa stabilność transmisji. Moim zdaniem to dobry przykład, że w telekomunikacji sama przepływność to nie wszystko; ważna jest też synchronizacja, odporność na błędy i sposób organizacji ramek. ADSL jest opisany m.in. w zaleceniach ITU-T z rodziny G.992.x, a dobra praktyka przy uruchamianiu takiej usługi to sprawdzenie jakości pętli abonenckiej, tłumienia, marginesu SNR i liczby błędów FEC/CRC, bo od tego zależy, czy transmisja będzie stabilna.