Zgodnie z Wymaganiami Technicznymi Operatora (WTO) na analogowy dostęp do sieci PSTN maksymalna rezystancja pętli abonenckiej dla prądu stałego wraz z urządzeniem końcowym powinna wynosić

Wyjaśnienie

Prawidłowa jest wartość 1 800 Ω, bo właśnie taki maksymalny opór pętli abonenckiej dla prądu stałego (łącznie z aparatem/urządzeniem końcowym) określają typowe Wymagania Techniczne Operatora dla analogowego dostępu do sieci PSTN. Chodzi o całą pętlę: para miedziana od centrali do gniazdka plus rezystancja samego telefonu lub modemu analogowego. Jeśli rezystancja DC pętli byłaby większa, prąd płynący w obwodzie przy standardowym napięciu zasilania z centrali (około 48 V DC w stanie spoczynku) mógłby spaść poniżej wartości potrzebnej do poprawnej pracy toru rozmównego i sygnalizacji. W praktyce oznacza to, że przy projektowaniu i pomiarach linii miedzianych technik musi pilnować długości i przekroju kabla oraz jakości połączeń, tak aby suma rezystancji żył i aparatu nie przekroczyła tych 1,8 kΩ. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych liczb do zapamiętania przy klasycznej telefonii analogowej, bo od niej zależy, czy abonent będzie miał stabilny sygnał, prawidłowe dzwonienie i czy nie będzie problemów z wybieraniem tonowym lub impulsowym. W dokumentach typu WTO czy WT operatorzy jasno podają maksymalną rezystancję pętli oraz minimalny prąd obciążenia, i wszystkie dobre praktyki instalacyjne (porządne zaciski, brak zgniecionych żył, unikanie niepotrzebnych łączeń) mają właśnie na celu utrzymanie parametrów linii w tym limicie. W serwisie często sprawdza się to zwykłym miernikiem rezystancji na odłączonej pętli, a przy większych centralach wykorzystuje się dedykowane mierniki linii abonenckich, które od razu pokazują, czy rezystancja i długość są w normie.