Które z wymienionych mediów transmisyjnych można zastosować w technologii HDSL do transmisji sygnałów abonenckich z szybkością 2 Mbit/s?

Wyjaśnienie

Technologia HDSL, czyli High bit-rate Digital Subscriber Line, została opracowana właśnie po to, żeby przesyłać sygnały cyfrowe o przepływności zbliżonej do traktu E1, czyli 2,048 Mbit/s, po istniejących miedzianych parach abonenckich. Dlatego poprawnym medium są dwie pary przewodów miedzianych. W praktyce chodzi najczęściej o klasyczne pary w kablu telekomunikacyjnym, takie jak w sieci dostępowej operatora, a nie o kabel światłowodowy czy koncentryczny. HDSL dzieli transmisję na dwie pary, dzięki czemu zmniejsza wymaganą szybkość na każdej parze i poprawia zasięg oraz stabilność pracy linii. Moim zdaniem to ważny szczegół, bo w pytaniach egzaminacyjnych łatwo pomylić HDSL z innymi technologiami xDSL albo z Ethernetem po skrętce. W zastosowaniach praktycznych HDSL wykorzystywano np. do doprowadzenia łącza E1 do centrali abonenckiej PBX, stacji bazowej, punktu dostępowego operatora albo klienta biznesowego, bez konieczności układania światłowodu. Dobra praktyka branżowa to sprawdzenie parametrów par: tłumienia, rezystancji pętli, symetrii i przeników, bo HDSL jest dość wymagający jeśli linia jest stara, zawilgocona albo źle połączona na łączówkach.