Który z sygnałów jest zakodowany w kodzie AMI?

Wyjaśnienie

Kod AMI, czyli Alternate Mark Inversion, rozpoznaje się po tym, że logiczne zera są przesyłane jako poziom 0, a logiczne jedynki pojawiają się naprzemiennie raz jako impuls dodatni +1, raz jako impuls ujemny -1. Właśnie tak wygląda Sygnał 2: każda kolejna „jedynka” zmienia polaryzację, a między nimi mogą występować odcinki na poziomie zerowym. To jest najważniejsza cecha tego kodu liniowego, nie sama obecność trzech poziomów napięcia. W praktyce AMI stosowano m.in. w transmisji cyfrowej w torach telekomunikacyjnych, a jego odmiany i modyfikacje, takie jak HDB3 albo B8ZS, spotyka się przy systemach zgodnych z zaleceniami ITU-T, np. G.703 dla interfejsów 2 Mbit/s. Dużą zaletą AMI jest ograniczenie składowej stałej, bo impulsy dodatnie i ujemne statystycznie się równoważą. Moim zdaniem to jeden z tych kodów, które najłatwiej rozpoznać na oscyloskopie, ale tylko wtedy, gdy patrzy się na kolejność znaków, a nie na sam „ładny” kształt przebiegu.