Do wyznaczenia pasma przenoszenia analogowej pętli abonenckiej należy użyć generatora z możliwością zmiany częstotliwości w zakresie

Wyjaśnienie

Prawidłowy zakres 10÷4000 Hz wynika z tego, jakie pasmo musi zapewnić klasyczna analogowa pętla abonencka dla telefonii w sieci PSTN. Dla rozmów telefonicznych przyjmuje się użyteczne pasmo mowy mniej więcej 300–3400 Hz, ale w praktyce przy pomiarach zostawia się trochę „zapasu” z obu stron, stąd generator powinien schodzić od bardzo niskich częstotliwości (ok. 10 Hz) i dochodzić co najmniej do 4000 Hz. Dzięki temu można sprawdzić charakterystykę częstotliwościową linii, czyli jak tłumienie i zniekształcenia zmieniają się w funkcji częstotliwości. W serwisie telekomunikacyjnym robi się to po to, żeby upewnić się, że pętla abonencka spełnia wymagania norm (np. ITU‑T dla linii telefonicznych), zapewnia odpowiednią jakość mowy i nie wprowadza nadmiernego spadku sygnału na wyższych częstotliwościach. Moim zdaniem to jest taki typowy pomiar „zdrowia” linii: technik podłącza generator do jednej strony pętli, na drugiej ma miernik poziomu lub analizator i przejeżdża częstotliwość od 300 do 3400 Hz, a czasem szerzej, właśnie 10–4000 Hz, żeby zobaczyć, czy charakterystyka jest w miarę płaska. Jeżeli generator miałby zbyt wąski zakres, np. tylko do 2 kHz, to nie dałoby się ocenić, co się dzieje w górnej części pasma mowy, gdzie tłumienie kabli rośnie najszybciej. W praktyce w telekomunikacji przewiduje się też możliwość przenoszenia różnych sygnałów testowych i sygnalizacyjnych, dlatego przyrządy pomiarowe projektuje się z pewnym marginesem. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś pracuje przy liniach abonenckich, to generator 10–4000 Hz to absolutne minimum warsztatowe do sensownych pomiarów pasma przenoszenia.