W lutym 2015 r. osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zatrudniała na podstawie umowy o pracę: - pracownika w wieku 32 lat z wynagrodzeniem brutto 3 000,00 zł; - pracownika w wieku 28 lat z wynagrodzeniem brutto 400,00 zł, nieposiadającego innego tytułu do ubezpieczeń społecznych; - pracownicę w wieku 63 lat z wynagrodzeniem brutto 2 000,00 zł. Którą kwotę zapłacił płatnik składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych?

Wyjaśnienie

Kwota 73,50 zł wynika z tego, że składkę na Fundusz Pracy za luty 2015 r. nalicza się tylko od tego pracownika, za którego są spełnione warunki ustawowe. Stopa składki na FP wynosiła 2,45% podstawy wymiaru, czyli zasadniczo tej samej podstawy, od której liczy się składki emerytalne i rentowe finansowane przez płatnika. Pracownik w wieku 32 lat ma wynagrodzenie 3 000,00 zł, czyli powyżej minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w 2015 r. wynoszącego 1 750,00 zł. Dlatego: 3 000,00 × 2,45% = 73,50 zł. Pracownik z wynagrodzeniem 400,00 zł nie osiąga minimalnej podstawy do Funduszu Pracy i nie ma innego tytułu do ubezpieczeń, więc nie doliczamy od niego FP. Pracownica w wieku 63 lat też nie wchodzi do naliczenia, bo za kobiety po ukończeniu 55 lat nie opłaca się składek na Fundusz Pracy. Moim zdaniem to jest klasyczny przykład, gdzie sama lista wynagrodzeń nie wystarczy, trzeba jeszcze sprawdzić wiek pracownika i próg minimalnego wynagrodzenia. W dobrej praktyce kadrowo-płacowej przed zamknięciem listy płac kontroluje się właśnie: podstawę składek, wiek, ewentualne zwolnienia z FP oraz informację o innych tytułach do ubezpieczeń. To ogranicza korekty dokumentów ZUS, a tych nikt specjalnie nie lubi robić po czasie.