Technologią zwykle stosowaną do realizacji dostępu PRA w sieci ISDN jest

Wyjaśnienie

HDSL pasuje tutaj najlepiej, bo dostęp PRA w ISDN wymaga przeniesienia strumienia o przepływności 2,048 Mbit/s, czyli klasycznego traktu E1 używanego w Europie. PRA, czyli Primary Rate Access, daje zwykle 30 kanałów B po 64 kbit/s oraz kanał sygnalizacyjny D 64 kbit/s, do tego dochodzi synchronizacja i struktura ramki. W praktyce operatorskiej taki sygnał często zestawiano po miedzianych parach kablowych właśnie przez HDSL, z urządzeniami typu LTU po stronie operatora i NTU po stronie abonenta. HDSL jest transmisją symetryczną, więc nadaje się do usług, gdzie ruch w obie strony jest równie ważny, np. centrala abonencka PBX podłączona do sieci publicznej przez ISDN PRA. Moim zdaniem to jedna z tych technologii, które dobrze pokazują różnicę między internetowym xDSL a transmisją operatorską. HDSL nie był projektowany głównie do domowego internetu, tylko do stabilnego przenoszenia traktów cyfrowych po istniejącej miedzi, zgodnie z dobrą praktyką telekomunikacyjną i wymaganiami dla łączy E1/PCM30. Dlatego w pytaniu o realizację dostępu PRA najbardziej naturalną odpowiedzią jest HDSL.