Na rysunku przedstawiono trakt E1 łączący multiplekser z demultiplekserem. Którą technikę zwielokrotnienia zastosowano w systemie?

Wyjaśnienie

Trakt E1 jest klasycznym przykładem zwielokrotnienia czasowego, czyli TDMA. W praktyce oznacza to, że wiele kanałów rozmównych lub danych nie jest przesyłanych jednocześnie w różnych częstotliwościach, tylko dostaje swoje krótkie, powtarzające się okienko czasowe w jednej wspólnej ramce transmisyjnej. Typowy strumień E1 ma przepływność 2,048 Mbit/s i jest zorganizowany jako PCM30/32: 32 szczeliny czasowe po 64 kbit/s. Zwykle szczelina 0 służy do synchronizacji i informacji ramkowych, a szczelina 16 bywa używana do sygnalizacji w klasycznych systemach telefonicznych. Reszta może przenosić rozmowy telefoniczne albo dane. To jest bardzo ważne w centralach, multiplekserach, systemach ISDN PRA i transmisji operatorskiej. Standardowo spotyka się tu odniesienia do ITU-T G.703 jako warstwy fizycznej interfejsu E1 oraz ITU-T G.704 jako struktury ramki. Moim zdaniem najprościej zapamiętać to tak: E1 nie dzieli pasma na kawałki częstotliwości, tylko dzieli czas na szczeliny. Dlatego poprawną techniką jest TDMA. W instalacjach praktycznych ma to znaczenie np. przy analizie ramek PCM, pomiarze BER, wykrywaniu utraty ramki LOS/LOF albo sprawdzaniu, czy multiplekser poprawnie mapuje kanały 64 kbit/s do odpowiednich timeslotów.