Rysunek przedstawia urządzenia końcowe w sieci ISDN w konfiguracji

Wyjaśnienie

Na rysunku pokazano konfigurację gwiazdy, bo urządzenia końcowe TE1 są dołączone osobnymi torami do centralnego elementu sieciowego NT2, a dalej przez punkty odniesienia S i T połączenie przechodzi do zakończeń NT1 oraz linii transmisyjnych. Kluczowa cecha gwiazdy jest taka, że każdy terminal ma własną gałąź dochodzącą do wspólnego punktu koncentracji. W praktyce takim punktem może być centrala abonencka ISDN, koncentrator albo system PBX z interfejsami S/T. Moim zdaniem to dość łatwo pomylić z magistralą, bo na schematach kilka przewodów biegnie równolegle, ale tu nie widać wspólnej szyny, do której terminale są wpinane po drodze. W ISDN warto kojarzyć oznaczenia: TE1 to terminal zgodny z ISDN, NT1 kończy linię operatora, a NT2 realizuje funkcje komutacji lub koncentracji po stronie użytkownika. Dobre praktyki branżowe, zgodne z zasadami interfejsów ISDN opisanymi m.in. w ITU-T I.430 dla dostępu podstawowego, wymagają poprawnego zakończenia torów, zachowania parametrów okablowania i czytelnego prowadzenia kabli. Topologia gwiazdy ułatwia diagnostykę: jeśli jeden aparat ISDN przestanie działać, zwykle sprawdzasz jego osobną gałąź, port w NT2 i konfigurację usługi, a nie całą wspólną magistralę.