Do budowy sieci ISDN w układzie rozszerzonej magistrali pasywnej należy zastosować kabel stacyjny

Wyjaśnienie

W sieci ISDN w układzie rozszerzonej magistrali pasywnej stosuje się kabel stacyjny 2-parowy, bo interfejs S/T w dostępie podstawowym BRA pracuje jako tor czteroprzewodowy. Jedna para służy do transmisji w jednym kierunku, druga para do transmisji w kierunku przeciwnym. W praktyce oznacza to, że potrzebne są dwie pary żył, czyli razem cztery przewody. To jest zgodne z zasadami okablowania dla styku S₀ opisanymi m.in. w zaleceniach ITU-T I.430 oraz w praktyce instalacyjnej ISDN. Rozszerzona magistrala pasywna pozwala podłączać terminale ISDN, np. telefon ISDN, adapter terminalowy albo małą centralę abonencką, na wspólnej magistrali, ale trzeba pamiętać o poprawnym zakończeniu linii rezystorami terminującymi, zwykle 100 Ω na końcu magistrali. Moim zdaniem to pytanie dobrze sprawdza, czy ktoś odróżnia stronę abonencką U od wewnętrznej magistrali S/T. Styk U od operatora może wykorzystywać jedną parę, ale instalacja po stronie terminali ISDN potrzebuje już dwóch par. Dobra praktyka jest taka, żeby używać par skręconych, nie mieszać żył z różnych par i pilnować ciągłości ekranowania, jeśli kabel jest ekranowany. Dzięki temu ogranicza się przesłuchy, odbicia sygnału i problemy z synchronizacją terminali.