Do budowy sieci ISDN, w układzie krótkiej magistrali pasywnej, należy zastosować kabel stacyjny

Wyjaśnienie

W układzie krótkiej magistrali pasywnej ISDN stosuje się kabel stacyjny 2-parowy, czyli w praktyce cztery żyły robocze. Wynika to z budowy styku S/T, nazywanego też S₀, używanego przy dostępie podstawowym ISDN BRA. Transmisja na tym interfejsie jest realizowana dwiema parami przewodów: jedna para służy do transmisji w jednym kierunku, druga para w kierunku przeciwnym. Dzięki temu możliwa jest dwukierunkowa komunikacja między zakończeniem sieciowym NT, np. NT1 albo NTBA, a terminalami ISDN, takimi jak telefon ISDN, karta terminalowa czy mała centrala abonencka z portem S₀. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie warto zapamiętać nie tylko liczbę par, ale też powód: ISDN na magistrali S/T nie działa jak zwykła analogowa linia telefoniczna na jednej parze. W instalacji trzeba też pamiętać o dobrych praktykach: zachowaniu ciągłości par, poprawnej polaryzacji według schematu złącza, prowadzeniu przewodów bez niepotrzebnego rozparowania oraz o terminacji magistrali rezystorami, zwykle 100 Ω na końcach toru. Krótka magistrala pasywna pozwala podłączyć kilka gniazd/terminali do jednego zakończenia NT, ale fizycznie nadal bazuje na dwóch parach przewodów. Dlatego odpowiedź 2-parowy jest zgodna z zasadami wykonywania instalacji ISDN i z typową praktyką telekomunikacyjną.