Przepisem prawa zobowiązującym przedsiębiorcę do naliczania składek na Fundusz Pracy jest

Wyjaśnienie

Podstawą prawną obowiązku naliczania składek na Fundusz Pracy jest ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia. To właśnie ten akt prawny określa, kiedy przedsiębiorca jako płatnik ma obowiązek finansować składkę na FP, od jakiej podstawy ją liczyć oraz w jakich sytuacjach składki nie trzeba opłacać, np. przy określonych zwolnieniach dotyczących wieku pracownika albo powrotu z urlopu macierzyńskiego czy wychowawczego. W praktyce kadrowo-płacowej ta wiedza jest bardzo ważna, bo składka na Fundusz Pracy jest rozliczana razem ze składkami ZUS, ale jej źródło prawne nie jest takie samo jak typowych składek emerytalnych czy rentowych. Moim zdaniem tu łatwo się pomylić, bo technicznie wysyła się ją w dokumentach rozliczeniowych do ZUS, więc wiele osób automatycznie kojarzy ją z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych. Dobra praktyka w płacach jest taka, żeby przy naliczaniu listy płac sprawdzać nie tylko sam tytuł ubezpieczenia, ale też podstawę wymiaru składek i ewentualne zwolnienia z FP. Przykładowo, przy pracowniku zatrudnionym na umowę o pracę z wynagrodzeniem co najmniej minimalnym najczęściej trzeba naliczyć składkę na Fundusz Pracy, o ile nie zachodzi szczególne zwolnienie. Dzięki temu przedsiębiorca prawidłowo rozlicza publicznoprawne obciążenia związane z zatrudnieniem i unika korekt deklaracji.